Lek. Karina Kachlicka Pediatra , Suchy Las. proszę zrobić badania krwi z rozmazem, CRP, próby wątrobowe i USG brzucha , badanie moczu. Nasi lekarze odpowiedzieli już na kilka podobnych pytań innych użytkowników. Ból brzucha w okolicy pępka, mdłości i wymioty – odpowiada Lek. Tomasz Stawski. Do głównych przyczyn KDOPP u dorosłych należą: rak jelita grubego, polipy jelita grubego, choroby odbytnicy i odbytu oraz nieswoiste zapalenia jelit (NZJ), a u dzieci: polipy jelita grubego, przewlekłe zapalenie jelita grubego oraz zmiany okolicy odbytu. 20 Wśród najczęstszych przyczyn u noworodków wymienia się alergiczne zapalenie Związku szczepienia z wgłobieniem nie zaobserwowano natomiast w Brazylii, mimo że badanie przeprowadzono według takiego samego protokołu jak w Meksyku i dla tej samej szczepionki (Rotarix). 36 Możliwe, że ryzyko zależy od wieku, w którym podano pierwszą dawkę – w Meksyku aż 13% dzieci, u których wystąpiło wgłobienie jelita w Do najczęstszych przyczyn wymiotów u noworodków i niemowląt wymienia się: ostre wirusowe zapalenie żołądka i jelit ( gastroenteritis) - biegunka, gorączka. refluks żołądkowo-przełykowy - drażliwość, dławienie się, objawy oddechowe (np. świsty oddechowe), słaby przyrost masy ciała; Inne ważne przyczyny to: Wgłobienie uważane jest za jeden z najczęstszych ostrych stanów chirurgicznych u niemowląt i dzieci młodszych. Definiowane jest jako przemieszczenie części bliższej jelita do części dalszej, w wyniku czego może dojść do ucisku na naczynia krezki, a następnie do niedokrwienia i martwicy wgłobionego odcinka jelita. Jak przetłumaczyć "wgłobienie jelita" na portugalski : intussuscepção, doença celíaca, doença intestinal. Przykładowe zdania : Myślisz, że to wgłobienie jelita? Wgłobienie jelita jest typową patologią w obrębie jamy brzusznej, z którą spotykają się chirurdzy dziecięcy, dlatego znajomość objawów i naturalnego przebiegu powinna stanowić niezbędny element specjalistycznego armamentarium diagnostyczno-terapeutycznego. Krew w stolcu u dziecka - część 2: zasady diagnostyki. lek. Agnieszka Krzywicka, specjalista pediatra, asystent Oddziału Gastroenterologii i Hepatologii Śląskiego Centrum Pediatrii w Zabrzu. Druga część artykułu dla lekarzy i studentów przedstawia zasady diagnostyki dzieci zgłaszających się do lekarza z powodu krwawienia z intussusception, coeliac disease, coeliac syndrome to najczęstsze tłumaczenia ""wgłobienie jelita"" na angielski. Przykładowe przetłumaczone zdanie: Model opieki pielęgniarskiej nad dzieckiem z wgłobieniem jelit. ↔ Model of nursing care for a child with intussusception. wgłobienie jelita. + Dodaj tłumaczenie. Odglobienie uzyskano u 16 pacjentow, zaś w 1 przypadku wykonano konwersje do otwartej operacji. Powiklania pod postacią martwicy i przedziurawienia ściany jelita obserwowano u 3 dzieci (20%) z grupy 1. i u 3 pacjentow (12%) z grupy 2. U wszystkich tych chorych wykonano odcinkową resekcje jelita i zespolenie jelita lub stomie. DQo92O. wgłobienie jelita překlady wgłobienie jelita Přidat intususcepce Wgłobienie jelit Ryzyko występowania wgłobienia jelit oceniono u dzieci w kontrolowanym badaniu z użyciem placebo Intususcepce Riziko intususcepce bylo posuzováno u kojenců v placebem kontrolované studii břišní syndrom celiakie noun predysponować do powstania wgłobienia jelita může být náchylný ke vchlípení střev Wgłobienie jelit Ryzyko występowania wgłobienia jelit oceniono u dzieci w kontrolowanym badaniu z użyciem placebo Intususcepce Riziko intususcepce bylo posuzováno u kojenců v placebem kontrolované studii U osób z wrodzonymi wadami rozwojowymi przewodu pokarmowego, które mogłyby predysponować do powstania wgłobienia jelita Jedinci s vrozenými malformacemi gastrointestinálního traktu, které by mohly predisponovat k intususcepci jeśli u dziecka wcześniej wystąpiło wgłobienie jelit (zatkanie jelita, w którym jeden odcinek jestliže Vaše dítě mělo dříve vchlípení střev (neprůchodnost střev, kdy se jedna část střeva Myślisz, że to wgłobienie jelita? Myslíš, že jde o vchlípení? Występowanie w przeszłości wgłobienia jelita Předchozí anamnéza intususcepce Łącznie w #-dniowych okresach po podaniu każdej dawki szczepionki stwierdzono # przypadków wystąpienia wgłobienia jelit wśród # zaszczepionych szczepionką RotaTeq, w porównaniu z # przypadkami wśród # osób, które otrzymały placebo V kombinovaných #denních obdobích po každé dávce se vyskytlo # případů intususcepce u # příjemců očkovací látky RotaTeq ve srovnání s # případy u # příjemců placeba Objawy reakcji alergicznej (uczuleniowej) mogą obejmować swędzącą wysypkę skórną, duszność i obrzęk twarzy oraz języka. • jeżeli u dziecka wystąpiło uprzednio wgłobienie jelita (niedrożność jelita, przy którym jeden odcinek jelita wchodzi teleskopowo w światło drugiego odcinka). • jeżeli dziecko urodziło się z wadą jelita, która może prowadzić do wystąpienia wgłobienia. • jeżeli dziecko choruje na jakąkolwiek chorobę obniżającą odporność na zakażenia Projevy alergické reakce mohou zahrnovat svědivé kožní vyrážky, dýchací potíže a otok tváře nebo jazyka. • jestliže Vaše dítě mělo v minulosti intususcepci (neprůchodnost střev, při níž se jedna část střeva vsune do sousední části). • jestliže se Vaše dítě narodilo s vrozenou vadou střeva, jež by ho činila náchylným k intususcepci. • jestliže Vaše dítě má jakoukoli nemoc, která snižuje jeho odolnost vůči infekci. • jestliže Vaše dítě má závažnou infekci s vysokou horečkou Był nawrót wgłobienia, i musimy usunąć segment jelita, który się wygiął. Vchlípení se znovu objevilo a my musíme odstranit část střeva, které je neprůchodné. Preparatu RotaTeq nie należy także podawać niemowlętom, u których wcześniej wystąpiło wgłobienie albo które cierpią na niewydolność jelit, co może je czynić podatnymi na wgłobienie, ani niemowlętom, które mają osłabiony układ odpornościowy Přípravek by neměl být podáván ani dětem, které v minulosti trpěly intususcepcí či které trpí problémy se střevy a mohly by být v této souvislosti náchylné ke vzniku intususcepce, a ani dětem, jejichž imunitní systém je oslaben Może dojść do niedokrwienia jelita. Albo gorzej, dojdzie do wgłobienia. Její střevo by se mohlo stát ischemickým, nebo něco horšího mohlo by se vchlípit. Zakres badania był bardzo szeroki i miał na celu ocenę, czy użyta szczepionka wywołuje bardzo rzadkie, ale poważne działanie niepożądane nazywane wgłobieniem – stan, w którym część jelita owija się wokół innej części jelita prowadząc do jego zablokowania Studie byla navržena v takto obrovském rozsahu proto, aby bylo možné zjistit, zda vakcína vyvolává velice vzácný závažný vedlejší účinek nazývaný intususcepce, což je stav, kdy se část střeva vsune do jiné části střeva a tím způsobí neprůchodnost střev Zakres badania głównego był bardzo szeroki (ponad # niemowląt), ponieważ miał na celu wykazanie, czy szczepionka wywołuje bardzo rzadkie, ale poważne, działanie niepożądane – wgłobienie-stan, w którym część jelita zawija się wokół innego odcinka jelita, prowadząc do jego zablokowania Hlavní studie byla navržena v takto obrovském rozsahu (více než # dětí) proto, aby bylo možné zjistit, zda vakcína vyvolává intususcepci, což je velice vzácný a závažný vedlejší účinek, kdy se část střeva vsune do jiné části střeva a tím způsobí neprůchodnost střev Nejoblíbenější seznam dotazů: 1K, ~2K, ~3K, ~4K, ~5K, ~5-10K, ~10-20K, ~20-50K, ~50-100K, ~100k-200K, ~200-500K, ~1M Pytanie badawcze Jakie jest najlepsze postępowanie przy wgłobieniu jelita u dzieci? Wprowadzenie Wgłobienie jelita jest ostrym stanem medycznym występującym u dzieci, w którym część jelita wsuwa się w inny fragment jelita. Powoduje to ból, wymioty i zaparcie utrudniające prawidłowy pasaż pokarmu w jelicie. Nieleczone wgłobienie może prowadzić do przedziurawienia jelita i w konsekwencji do przemieszczenia się jego zawartości do jamy brzusznej powodując dalsze powikłania. W rzadkich przypadkach takie zdarzenia mogą prowadzić do śmierci. Szybkie rozpoznanie i odpowiednie leczenie wgłobienia jelita zmniejsza ryzyko z nim związane oraz konieczność operacji. Przy rozpoznaniu wgłobienia większość lekarzy proponuje zastosowanie lewatywy jako leczenia początkowego. Procedura ta polega na wprowadzeniu substancji (powietrza lub cieczy) do jelita przez odbyt z określonym ciśnieniem, co prowadzi do powrotu wgłobionego jelita do normalnej pozycji. Toczą się dyskusje na temat rodzaju substancji, która powinna być użyta przy lewatywie, w jaki sposób jest ona uwidoczniana podczas zabiegu, czy powinno się podawać dodatkowe leki, aby zwiększyć skuteczność leczenia, jak sobie radzić z niepowodzeniem terapii oraz jakie jest najlepsze postępowanie chirurgiczne przy wgłobieniu jelita u dzieci. Charakterystyka badań Dane naukowe są aktualne do września 2016 roku. Zidentyfikowaliśmy 6 badań z randomizacją obejmujących 822 osoby. W badaniach oceniano postępowanie lecznicze przy wgłobieniu jelita u dzieci oraz różne typy interwencji. Zidentyfikowaliśmy również 3 badania, które jeszcze trwały. Główne wyniki Głównym punktem końcowym była liczba dzieci, u których pomyślnie odprowadzono wgłobione jelito. Ponadto punktami końcowymi była liczba dzieci, które miały nawrót wgłobienia oraz obecność działań szkodliwych (niepożądanych efektów) wynikających z interwencji. Dane z 2 badań sugerują, że zastosowanie przy lewatywie powietrza jest lepsze niż stosowanie płynu w odprowadzeniu wgłobienia. Dane z 2 badań postulują również, że podanie dziecku leków zawierających steroidy, takie jak deksametazon, może obniżyć ryzyko nawrotu wgłobienia, niezależnie od tego czy podczas lewatywy wykorzystano powietrze, czy nieliczne informacje dotyczące śród- i pooperacyjnych powikłań i innych działań niepożądanych. Jakość danych naukowych We wszystkich 6 badaniach rozważamy ryzyko związane ze stronniczością ze względu na brak szczegółów dotyczących sposobu przeprowadzenia poszczególnych badań. Stwierdziliśmy brak spójności w sposobie definiowania i mierzenia wyników. Wszystkie włączone badania były przedmiotem poważnych obaw dotyczących braku precyzji opartego ze względu na małą liczbę zdarzeń, szerokie przedziały ufności lub duże ryzyko błędu systematycznego (błędu stronniczości wypaczającego wyniki badania w jednym kierunku - przyp. tłum.). Ostatecznie doszliśmy do wniosku, że jakość dostarczonych dowodów była niska, a realne efekty mogą się różnić znacząco od tych stwierdzonych w przedstawionych są dalsze badania aby pomóc lekarzom lepiej zrozumieć najbardziej skuteczny sposób postępowania z wgłobieniem jelita u do tłumaczenia: Tłumaczenie: Joanna Sułkowska, Redakcja: Piotr Szymczak, Małgorzata Kołcz Połykanie przez dzieci różnorodnych ciał obcych jest zjawiskiem częstym. Większość ulega samositnemu wydaleniu, niektóre jednak mogą być niebezpieczne i wymagają szczegolnego postępowania. Wgłobienie jelitowe jest najczęstszą przyczyną niedrożności mechanicznej przewodu pokarmowego u niemowląt i małych dzieci. Pomimo charakterystycznego obrazu klinicznego właściwe i wczesne rozpoznanie może być trudne. Wczesne rozpoznanie wgłobienia pozwala u większości dzieci na leczenie nieoperacyjne, tzn. wykonanie zabiegu odgłobienia – wlewem wodnym, powietrznym, kontrastowym. Połknięcie różnorodnych ciał obcych jest często obserwowanym zjawiskiem w populacji dziecięcej, a przypadkowe spożycie dotyczy głównie małych dzieci. Większość połkniętych ciał obcych ulega wydaleniu, jakkolwiek połknięcie baterii, magnesów jest szczególnie niebezpieczne, ponieważ możliwe jest wówczas wystąpienie poważnych następstw. Dlatego też właściwe postępowanie w tych przypadkach ma zasadnicze znaczenie, aby uniknąć tych powikłań. W artykule przedstawione są podstawowe zagadnienia dotyczące wgłobienia oraz zasad postępowania w przypadku połknięcia ciała obcego u dzieci, przydatne w codziennej praktyce pediatrycznej. Wgłobienie polega na teleskopowym wpuklaniu się wyżej położonego odcinka jelita (odcinek proksymalny) w niżej położony (odcinek dystalny) z następowym przemieszczaniem wgłabiającego się fragmentu zgodnie z perystaltyką jelitową. Najczęściej występujące postacie wgłobienia przedstawia tab. 1. Wgłobienie krętniczo-kątnicze stanowi 80–95% wszystkich wgłobień jelita cienkiego w grube (ryc. 1). POLECAMY Ryc. 1. Schemat wgłobienia krętniczo-kątniczego Czoło wgłobienia (j. cienkie) Zastawka Bauchina Naczynia krezki W zdecydowanej większości przypadków występuje tzw. wgłobienie samoistne (idiopatyczne), w którym nie stwierdza się anatomicznej struktury stanowiącej czoło wgłobienia. Wśród przyczyn wgłobienia samoistnego wymienia się obecność obrzękniętych kępek Peyera w ścianie jelita cienkiego lub powiększonych węzłów chłonnych krezkowych w przebiegu infekcji wirusowych (adeno- i rotawirusowych). Znacznie rzadziej stwierdza się obecność anatomicznej struktury, np. uchyłka Meckela, stanowiącej czoło wgłobienia jelitowego [1, 2, 3, 4]. Tab. 2. przedstawia podział wgłobień pod względem etiopatogenezy. Wgłobienie może wystąpić w każdym wieku, ale najczęściej u niemowląt w drugim półroczu życia. Ponad 50% przypadków obserwuje się w 1. zaledwie 10 do 25% powyżej 2. Wgłobienie występuje częściej u chłopców (2/3 przypadków), u niemowląt dobrze odżywionych („okazy zdrowia”), przeważnie w trakcie lub po infekcji dróg oddechowych lub przewodu pokarmowego. Dlatego nasilenie częstości występowania wgłobienia koreluje ze szczytem zachorowań na takie infekcje. U starszych dzieci po 2. częściej daje się stwierdzić anatomiczną przyczynę wgłobienia [1, 2, 3, 4, 5, 6]. Tab. 1. Anatomiczne postacie wgłobienia jelitowego Rodzaj wgłobienia Częstość występowania wgłobienie jelita cienkiego w grube 85% wgłobienie jelita cienkiego w cienkie 10% wgłobienie jelita grubego w grube 5% wgłobienie wielopoziomowe (np. jelito cienkie w cienkie i w jelito grube) Typowy obraz kliniczny wgłobienia to cyklicznie występujące nagłe, napadowe bóle brzucha, narastające co do częstości ich występowania – początkowo w odstępach kilkugodzinnych, następnie nawet kilkunasto- lub kilkuminutowych oraz co do ich nasilenia. Napadom bólowym często towarzyszą wymioty. W czasie bólu dziecko płacze, jest bardzo niespokojne, podkurcza gwałtownie kończyny dolne. Przeważnie po kilku kolejnych epizodach bólowych wydalany jest charakterystyczny stolec z domieszką krwi („galaretka porzeczkowa”). Pomiędzy kolejnymi napadami bólów dziecko zachowuje się z reguły normalnie. W miarę upływu czasu pogarsza się stan dziecka oraz rozwijają się typowe objawy kliniczne niedrożności mechanicznej przewodu pokarmowego. W badaniu przedmiotowym, zwłaszcza w trakcie napadu bólowego, można stwierdzić bolesny opór w jamie brzusznej, najczęściej umiejscowiony w prawym dole biodrowym, a w badaniu per rectum często stwierdza się obecność śluzu z krwią. Tab. 2. Etiopatogeneza wgłobienia u dzieci Rodzaj wgłobienia Cechy Częstość występowania idiopatyczne (samoistne) bez anatomicznej struktury stanowiącej czoło wgłobienia ok. 90% przypadków wtórne obecna anatomiczna struktura stanowiąca czoło wgłobienia: uchyłek Meckela polip zdwojenie jelita wyrostek robaczkowy ok. 10–15% przypadków Charakterystyczną dla wgłobienia triadę objawów klinicznych przedstawia się następująco: napadowe bóle brzucha, wyczuwalna masa w jamie brzusznej, malinowe zabarwienie śluzu i stolca w badaniu per rectum. Podstawą rozpoznania wgłobienia jest obecnie badanie ultrasonograficzne (USG). W USG wgłobienie daje charakterystyczny obraz określany jako „tarcza strzelnicza” (w przekroju poprzecznym) (ryc. 2) lub obraz „pseudonerki” (w przekroju podłużnym). Taki obraz badania USG jednoznacznie przemawia za wgłobieniem jelitowym [2, 3, 4, 5]. Ryc. 2. Wgłobienie: obraz „tarczy strzelniczej” w badaniu USG RTG przeglądowy jamy brzusznej może udokumentować cechy niedrożności przewodu pokarmowego (poziomy płynów, rozdęte pętle jelitowe), dlatego badanie to jest przydatne w przypadku długotrwającego wgłobienia. W klasycznym wlewie doodbytniczym z kontrastem, obecnie rzadko wykonywanym, wgłobienie daje charakterystyczny obraz określany jako „szczypce raka” lub„szczypce kraba” (ryc. 3). Schemat postępowania po ustaleniu rozpoznania wgłobienia przedstawia tab. 3. Podstawowym sposobem postępowania we wczesnej fazie wgłobienia, gdy zachowane jest krążenie we wgłobionym odcinku (badanie dopplerowskie), jest wykonanie odgłabiającego hydrostatycznego wlewu doodbytniczego z użyciem środka cieniującego, soli fizjologicznej lub powietrza. Polega on na wytworzeniu w jelicie dystalnym w stosunku do wgłobienia dodatniego ciśnienia, które wypycha czoło wgłobienia w kierunku proksymalnym. Tab. 3. Wgłobienie – schemat postępowania leczniczego Rodzaj leczenia Wskazania/przeciwwskazania Zachowawcze Hydrostatyczny wlew doodbytniczy Przeciwskazania do wykonania wlewu*: czas trwania wgłobienia > 8–12 godzin, objawy perforacji przewodu pokarmowego, objawy zapalenia otrzewnej. * w pozostałych przypadkach zawsze wykonywany jest wlew jako pierwsze działanie lecznicze Operacyjne Wskazania: nieskuteczny wlew odgłabiający, dzieci z przeciwskazaniami do leczenia zachowawczego (jw.). Ryc. 3. Wgłobienie: wlew doodbytniczy (według Groba) Zasady wykonywania wlewu odgłabiającego przedstawiają się następująco: sedacja/znieczulenie ogólne, wprowadzenie cewnika Foleya do odbytnicy, wypełnienie balonika cewnika celem uszczelnienia, podanie przez cewnik środka odgłabiającego (kontrast, sól fizjologiczna, powietrze), ultrasonograficzna ocena postępu odgłobienia. Odgłabianie wlewem jest skuteczne w 85–95% przypadków. W razie braku powodzenia istnieje możliwość powtórzenia procedury [1, 2, 3, 4, 5, 6]. Postępowanie po skutecznym odgłobieniu obejmuje kontynuację antybiotykoterapii, którą rozpoczynamy przed wykonaniem wlewu odgłabiającego (ze wględu na przeważnie dodatni wywiad infekcyjny), prowadzenie dożylnej podaży płynów (np. płyn wieloelektrolitwy) oraz stopniowe wdrażanie żywienia doustnego, co najmniej po kilkunastu godzinach od zabiegu. Przed rozpoczęciem podaży doustnej w każdym przypadku konieczne jest powtórzenie badania USG, które bywa także konieczne w sytuacji wystąpienia u dziecka po odgłobieniu objawów sugerujących nawrót. W związku z powyższym konieczna jest zazwyczaj kilkudniowa hospitalizacja dziecka. Wskazaniem do leczenia operacyjnego jest niepowodzenie postępowania zachowawczego oraz cechy kliniczne zapalenia otrzewnej/perforacji przewodu pokarmowego stwierdzane w momencie ustalenia rozpoznania wgłobienia. Podawanymi w piśmiennictwie względnymi wskazaniami do leczenia operacyjnego są zarówno wgłobienia nawrotowe – jakkolwiek brakuje jednoznacznych wytycznych, po którym epizodzie kwalifikujemy dziecko do laparotomii – jak i istotne podejrzenie obecności anatomicznej przyczyny wgłobienia, jak np. uchyłek Meckela. Po leczeniu operacyjnym wgłobienia standard postępowania jest identyczny jak po każdej laparotomii (w bezpośrednim okresie pooperacyjnym dożylna podaż płynowa, a po powrocie perystaltyki rozpoczęcie i stopniowe rozszerzanie podaży doustnej). Należy zawsze pamiętać o stosunkowo dużym ryzyku nawrotu wgłobienia, zarówno po leczeniu zachowawczym, jak również operacyjnym. Ryzyko nawrotu oceniane jest na 2 do 20% przypadków (średnio 10%), a u 1/3 dzieci nawrót wgłobienia obserwowany jest w ciągu pierwszej doby po pierwszym epizodzie. Zdecydowana większość nawrotów wgłobienia zdarza się w pierwszych 6 miesiącach od pierwszego epizodu wgłobienia [1, 2, 3, 4, 5, 6]. Obecność w przewodzie pokarmowym ciała obcego wskutek jego połknięcia stanowi częsty problem w populacji dziecięcej. Dzieci połykają różne przedmioty. Stale obserwujemy wzrost różnorodności połykanych ciał obcych: od monet, guzików, drobnych zabawek lub ich części, przedmiotów ostrych (szpilki, spinacze, pineski), do ostatnio coraz częściej spotykanych przypadków połknięcia baterii i magnesów [7, 8, 9, 10, 11, 12]. Rozpoznanie połknięcia ciała obcego jest stosunkowo łatwe, w sytuacji gdy rodzic/opiekun dziecka jest świadkiem zdarzenia lub dziecko samo opowiada o fakcie połknięcia. Natomiast przy braku takich danych z wywiadu właściwe rozpoznanie może być utrudnione lub niemożliwe i ustalane jest wówczas często przypadkowo lub dopiero w razie wystąpienia powikłań połknięcia ciała obcego. Brak jakichkolwiek objawów lub słabo wyrażone objawy stwierdza się u 40 do 60% pacjentów. Większość połkniętych ciał obcych po dostaniu się do żołądka ulega swobodnemu pasażowi przez dalsze odcinki przewodu pokarmowego i wydaleniu drogami naturalnymi. Odcinkiem przewodu pokarmowego, w którym najczęściej dochodzi do utknięcia połkniętego przedmiotu, jest przełyk. Według danych z piśmiennictwa w przełyku zatrzymuje się około 70% z wszystkich połkniętych przedmiotów, które utykają w przewodzie pokarmowym [7, 8, 9]. Tab. 4. przedstawia potencjalne miejsca zatrzymania połkniętego ciała obcego, ze względu na budowę anatomiczną przewodu pokarmowego. Należy zawsze pamiętać o dodatkowych czynnikach sprzyjających utknięciu ciała obcego, takich jak: wady wrodzone przewodu pokarmowego, przebyte operacje brzuszne, zaburzenia czynności przewodu pokarmowego. Tab. 4. Odcinki przewodu pokarmowego narażone szczególnie na zatrzymanie połkniętego ciała obcego Odcinek przewodu pokarmowego Miejsce utknięcia ciała obcego Przełyk mięsień pierścienno-gardłowy środkowy odcinek przełyku krzyżowany przez łuk aorty dolny zwieracz przełyku Żołądek odźwiernik Dwunastnica naturalne zagięcia dwunastnicy Jelito cienkie więzadło Treitza zastawka krętniczo-kątnicza Podstawowym badaniem diagnostycznym pozostaje wykonanie dwupłaszczyznowych zdjęć radiologicznych (w projekcji przednio-tylnej oraz bocznej), obejmujących szyję, klatkę piersiową, jamę brzuszną oraz miednicę. Zdjęcia RTG umożliwiają przede wszystkim wykazanie obecności połkniętych przedmiotów cieniujących (ich rodzaju, kształtu, liczby, umiejscowienia), chociaż dokładna ocena lokalizacji może być utrudniona. Ocenia się, że prawie 90% połkniętych ciał obcych stanowią przedmioty cieniujące [7, 8, 11, 12]. Rodzaj połkniętego przedmiotu, jego umiejscowienie oraz objawy kliniczne decydują o sposobie leczenia dziecka. Większość ciał obcych, które przedostały się do żołądka, swobodnie przemieszcza się przez dalsze odcinki przewodu pokarmowego i ulega wydaleniu przeważnie po kilku dniach. Jeżeli przemieszczanie się ciała obcego przebiega bezobjawowo, nie jest konieczna żadna dodatkowa interwencja, poza obserwacją. W sytuacji nieznalezienia połkniętego przedmiotu w stolcu, zalecane jest kontrolne zdjęcie RTG. Odrębną sytuacją, wymagającą zwykle szybkiego i właściwego postępowania, jest utknięcie ciała obcego w przełyku. Ponadto szczególnie starannego monitorowania wymagają dzieci, które połknęły przedmioty stanowiące zagrożenie, takie jak: baterie (płaskie zegarkowe lub paluszki), magnesy czy przedmioty ostre (szpilki, gwoździe) [8, 9, 10, 11]. Ogólne zasady postępowania w przypadku stwierdzenia obecności ciała obcego w przewodzie pokarmowym przedstawiono poniżej. Postępowanie w przypadku obecności ciała obcego w przewodzie pokarmowym u dzieci: każde dziecko po połknięciu lub podejrzeniu połknięcia ciała obcego powinno być zbadane przez lekarza, u każdego dziecka podejrzanego o obecność ciała obcego w przewodzie pokarmowym, nawet u pacjenta bezobjawowego, konieczne jest wykonanie diagnostyki radiologicznej, każde dziecko z połkniętą baterią lub magnesem wymaga hospitalizacji. Prawdopodobieństwo wystąpienia powikłań związanych z obecnością ciała obcego w przewodzie pokarmowym, takich jak: krwawienie, perforacja czy niedrożność, zwiększa się wraz z czasem jego zalegania. Podawana w piśmiennictwie częstość występowania perforacji przewodu pokarmowego oceniania jest na mniej niż 1% przypadków. Poniżej wymieniono wskazania do usunięcia połkniętego ciała obcego. Wskazania do usunięcia ciała obcego z przewodu pokarmowego: ciało obce zarówno objawowe, jak i bezobjawowe w przełyku, objawowe ciała obce poza przełykiem, ciała obce u dziecka z anatomiczną wadą przewodu pokarmowego lub po operacji brzusznej, ciało obce bezobjawowe, które nie uległo samoistnemu wydaleniu z przewodu pokarmowego przez 4 tygodnie. Większość ciał obcych usuwana jest obecnie na drodze endoskopowej, jakkolwiek stale wzrasta liczba przypadków wymagających interwencji chirurgicznej [8, 9, 10, 11]. Szczególnej uwagi wymagają dzieci, które połknęły takie przedmioty jak: magnesy, baterie, przedmioty ostre lub ostro zakończone. Niekiedy dziecko połyka kilka magnesów lub magnes wraz z innymi metalowymi przedmiotami. Na zdjęciu RTG kilka połkniętych magnesów lub magnes zlepiony z innym metalowym przedmiotem mogą wyglądać jak jedno ciało obce. Obecność kilku magnesów w sąsiadujących ze sobą i przylegających do siebie odcinkach jelita może być z kolei przyczyną powstania nadżerki i/lub martwicy ściany z następowym powstaniem przetoki, przedziurawienia czy niedrożności. Dlatego każde dziecko, które połknęło, magnes/magnesy, wymaga obserwacji w warunkach szpitalnych [8, 9, 10, 11]. Płaskie, okrągłe baterie zegarkowe lub magnesy na zdjęciu RTG łatwo można pomylić z monetą. Większość z połykanych przez dzieci baterii stanowią baterie zasadowe zawieraj... Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów Co zyskasz, kupując prenumeratę? 6 wydań czasopisma "Forum Pediatrii Praktycznej" Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma Dodatkowe artykuły niepublikowane w formie papierowej ...i wiele więcej! Sprawdź